bugün benim doğumgünüm

Bu hayatımda bir daha asla eskisi gibi hissedemeyeceğim doğumgünlerimin ilki yok yok yaşlanıyorum falan diye değil.
Sade ve sadece dünyaya gelmeme sebep olan babam olmadan ilk doğumgünüm diye..
Ve belki de saat 12'yi geçtiği halde hala çalmayan telefonum yüzünden .En çok da telefonu açtığımda Niye ki doğdun Güray diye şarkı söyleyip muzipçe gülemeyişinden ..Ya da sımsıkı sarılarak bana hediyelerin en büyüğünü veremeyişinden.35 yaşına geldin hala çocuksun kızım diyemeyişinden .Ben ,bunlar olmadan yaşayacağım artık doğumgünlerimi buna alışmalı mıyım? Alışabilir miyim ?

Geriye bakıp düşündüğüm zaman türlü türlü sebeplerden dolayı mutsuz geçtiğini düşündüğüm her yaşımdan özür dilemek istiyorum şimdi .Bu yaşım daha mutsuz geçti geçicek ..daha eksik geçti geçicek...

Herşeye rağmen yeni yaşıma böyle ağlayarak girmek istemiyorum.Tutunacağım çok fazla şey var hayatta.Aceleci sevgilimin 1 gün önceden gönderdiği çiçekler , onunla yarış halinde olan oğlumun vazolardan bozup getirdiği yapma çiçekler  tatlı öpücükler ..

Zaten hayatımda varolmaları başlı başına hediye olan iki erkeğim  sizi çok seviyorum her yeni yaşımı birlikte ve mutlu kutlamak istiyorum..

Ve şu anda doğum sancıları başlamış canım annem iyi ki beni doğurdun iyi ki annem-babam olma şansını bana yaşattınız sizleri de çok seviyorum..

Bir de ailenin sulugözü babam değilmiş Burak biliyor musun ya da ben tahtı devraldım son bir teşekkür daha anne-babama seninle kardeş olma  şansını bana yaşattıkları için..(1 yıl 1 ay 6 gün) sonra bile olsa :)